od 4kg do 6kg (psy i suki)
Pinczer miniaturowy
Mały, zabawny, chudziutki? Nic bardziej mylnego, w tym drobnym ciele drzemie pies w pełnym tego słowa znaczeniu! Ogromnie ruchliwy i bardzo aktywny, ale też bystry i pojętny, taki właśnie jest pinczer – miniatura dobermana!
Charakterystyka rasy
Masa ciała:
Wzrost:
25 do 30cm (psy i suki)
Długość życia:
15 lat
Osobowość:
Bardzo towarzyski, wesoły, potrzebujący ciągłego kontaktu z właścicielem pies. Mocno przywiązuje się do jednej osoby z rodziny i potrafi jej równie mocno bronić. Ma charakter dość wybuchowy, bywa zaborczy i zazdrosny, dlatego potrzebuje dużo ruchu, by się wyszaleć.
Potrzeba ruchu:
To rasa, która potrzebuje do pełni szczęścia bardzo dużo ruchu. Zdecydowanie jest to dobry kompan dla ludzi kochających aktywny tryb życia. Potrzebuje częstych spacerów, nie pogardzi uprawianiem z tobą jazdy na rowerze czy joggingu.
Szczekliwość:
Bywa bardzo szczekliwy, ponieważ jest wyczulony na najmniejszy niepokojący go szmer. Ostrzega domowników i trudno go wtedy nie zauważyć.
Podejście do dzieci:
Nie jest najlepszym kompanem dla bardzo małych dzieci. Przy gwałtownych i nieprzewidywalnych reakcjach może poczuć się zaatakowanym i użyć zębów.
Podejście do psów:
Nie można go pozbawiać kontaktu z innymi psami. Jeżeli zostanie to zaniedbane, może bywać agresywny i zadziorny wobec innych psiaków.
Wygląd i pielęgnacja
Ogólny wygląd
Ma smukłą, dobrze umięśnioną sylwetkę, którą określa się jako „kwadratową”. Za sprawą lśniącej i bardzo krótkiej sierści, sylwetka pinczera w ruchu wygląda elegancko, wręcz sprawia wrażenie majestatycznej. Gładka i połyskliwa sierść daje wrażenie dynamiki i podkreśla zwinność tego pieska. Głowę ma podłużną i mocno zarysowaną, czoło jest płaskie i gładkie. Wysoko na głowie ma umieszczone uszy w kształcie litery „V” – stojące lub oklapnięte do przodu. Warianty umaszczenia pinczera miniaturowego to czarno-czerwony oraz brązowy. Ogon pinczera jest zakrzywiony, jak cieniutka szabla.
Pielęgnacja i grooming
Krótka i gładka sierść nie wymaga strzyżenia. Należy ją za to czesać regularnie, zawsze z włosem, a nie pod włos. Usuwamy w ten sposób wypadająca sierść pieska. Szczególną troską trzeba otoczyć uzębienie pinczera, gdyż tworzy się na nim kamień i płytka nazębna. Równie ważna jest kontrola paznokci i gruczołów około odbytowych.
Pomimo niewielkich rozmiarów, pinczer miniaturowy posiada ogromne pokłady energii. W konsekwencji jest to rasa wymagająca i polecana jedynie doświadczonym opiekunom. Dlaczego? Psy posiadają silnie rozwinięty łańcuch łowiecki, który w połączeniu z dużym temperamentem daje prawdziwie wybuchową mieszankę. Pinczer, by był ułożonym i bezproblemowym psem, musi mieć przede wszystkim zaspokojone potrzeby ruchowe. Dobrze sprawdzają się tu zbalansowane ćwiczenia łączące aktywności węchowe z łowieckimi, a także ćwiczenia wyciszające. Dodatkowo pieski są dość wrażliwe i łatwo się zniechęcają. Podczas szkolenia musimy więc pamiętać, żeby wymagania podnosić stopniowo i na bieżąco dostosowywać je do umiejętności i nastroju pupila. Dobrze jest również nauczyć się rozpoznawać, kiedy pies jest znudzony i proponować mu zabawę zanim zacznie ją na nas wymuszać. Pinczer może odnaleźć się w rodzinie jedynie pod warunkiem, że właściciel w natłoku innych obowiązków znajdzie czas na regularne i aktywne spędzanie z nim czasu.
John Dog poleca dla rasy:
Zdrowie
Pinczery to rasa dość zdrowa, jednak jak każda ma powinowactwo do kilku chorób. Regularna higiena jamy ustnej powinna być codziennością. Kamień nazębny oraz choroby przyzębia zdarzają się tu dość często. Pinczery mogą także reagować negatywne na podane szczepienia. Ta niechciana reakcja może przydarzyć się w każdym wieku, niezalenie od składu jak i producenta szczepionki. Dlatego warto być szczególnie ostrożnym przy każdym szczepieniu i po podaniu dawki obserwować psa. Wszelkie zaburzenia chodu, pojawiające się kulawizny powinny być konsultowane ze względu na dość częstą przypadłość jaka jest zwichająca się rzepka w stawie kolanowym oraz choroba Legga- Calvego- Perthesa, czyli martwica głowy kości udowej. Szczególną ostrożność należy zachować jeżeli pojawi się jakiekolwiek zaburzenie w trakcie oddawania moczu. Krwiomocz, kroplekowanie, częstomocz jak i brak moczu najszybciej powinny być konsultowane w celu wykluczenia cystynuri, do której mają powinowactwo.
Najczęściej występujące choroby (min. o podłożu genetycznym)
- Choroba Legga- Calvego- Perthesa
- Zwichniecie rzepki
- Mukopolisacharydoza VI (MPS)
- Choroba Von Willebranda typu 1 (vWD1)
- Dysplazja stawów łokciowych
- Zaćma
- Wyłysienia rozjaśnionego umaszczenia
- Padaczka
- Kamica pecherza moczowego (cystynuria)
- Postępujący zanik siatkówki (PRA)
- Zespolenie wrotno –oboczne
- Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
- Brachyuria (stumpy tail)
Badania
W hodowlach psy powinny być przebadane w kierunku najczęstszych chorób genetycznych rasy (PRA, vWD1, MPS, brachyuria, cystynuria). Oprócz tego suki i samce przeznaczone do rozrodu powinny być zbadane okulistyczne oraz ortopedycznie.
Pinczery mają powinowactwo do chorób kardiologicznych, tak więc powinny być osłuchiwane przynajmniej raz do roku. Dotyczy to psów szczególnie w wieku średnim i starszym. Stan jamy ustnej powinien być sprawdzany co pół roku. Badania kontrolne krwi powinny uwzględniać także poziom hormonów tarczycy.
Ciekawostki o rasie
W przeszłości pinczery były bardzo częstymi gośćmi stodół i zagród na wsi oraz miast portowych, a to dlatego, że pełniły doskonale funkcję szczurołapów – myszy też nie oszczędzały. Po prozdkach odziedziczyły instynkt myśliwski, są tzw. norowcami.
W przeszłości trzymano też pinczery na królewskich posiadłościach i w rezydencjach możnych, były oznaką prestiżu właściciela.
Pinczer miniaturowy potocznie nazywany jest też „sarenką”.
Rasa ta pochodzi rdzennie z Niemiec. Za przodka pinczera miniaturowego uważa się pinczera średniego. Podobno pierwszy klub zrzeszający miłośników tej rasy założono już w 1895 roku.