suka: 25-35 kg, pies: 30-40 kg
Wyżeł Weimarski
Za twórcę rasy uważa się Karola Augusta, księcia Weimaru (XVIII w.), który potrzebował nie tylko doskonałych psów do polowania, ale także towarzyszy dla straży łowieckiej, walczącej z kłusownikami. Zwierzęta obok funkcji myśliwskiej miały też zatem obronną.
Charakterystyka rasy
Wyjątkowy, szlachetny kolor, dystyngowana postawa, spokój zrównoważenie. Wyżły weimarskie to piękne psy, które mają niezwykle rozwinięty instynkt łowiecki, sporo energii i potrafią pokazać charakter.
Masa ciała:
Wzrost:
suka: 59-63 cm, pies: 62-67 cm
Długość życia:
11- 14 lat
Osobowość:
Weimar ma silnie rozwiniętą pasję łowiecką, wytrwale tropi zwierzynę. Jest psem rodzinnym, bardzo przywiązuje się do opiekuna i potrzebuje jego bliskości. Należy być wobec niego stanowczym, w przeciwnym razie będzie próbował dominować. Cechują go wierność, spokój, inteligencja i szybkość uczenia się.
Potrzeba ruchu:
Jest bardzo duża. Wyżeł weimarski to rasa dla osób aktywnych. Potrzebuje minimum 1-2 godzin intensywnego ruchu dziennie, np. – biegu za piłką lub frisbee. Za rowerem potrafi przebiec nawet 10 km! Psy tej rasy uwielbiają sporty kynologiczne i są bardzo zdolnymi pływakami.
Szczekliwość:
Weimary kochają spędzać czas z opiekunem, zatem jeśli nie ma go w pobliżu, mogą demonstrować swoje niezadowolenie poprzez bycie hałaśliwym – wycie lub szczekanie. Warto więc nauczyć weimara przebywania w samotności w mieszkaniu, ale i tak nie powinno się go zostawiać samego na dłużej.
Podejście do dzieci:
Ze względu na rozmiary psa zabawy weimara z dziećmi powinny zawsze odbywać się w obecności dorosłego opiekuna. Dzieci nie powinny wyprowadzać same wyżłów na spacery, nawet dobrze wychowanych – instynkt łowiecki może bowiem w każdej chwili się uaktywnić. Psy te nie są polecane rodzinom z małymi dziećmi.
Podejście do psów:
Dobrze zsocjalizowane weimary raczej nie powinny wchodzić w konflikty z innymi psami. Musimy jednak pamiętać, że ze względu na silny instynkt myśliwski mogą być cięte na mniejsze psy lub inne zwierzęta, np. koty.
Wygląd i pielęgnacja
Ogólny wygląd
Wyżeł weimarski to duża, dostojna rasa psa o pięknej srebrnoszarej sierści, gładkiej lub szorstkiej. Znacznie popularniejszy w Polsce jest wariant o gładkiej sierści, więc na tym typie się tutaj skupimy. Weimar ma długą głowę i mocne szczęki. Szczeniaki mają oczy koloru błękitnego, który zmienia się w jasno- lub ciemnobursztynowy u dorosłych osobników. Nos ma kolor ciemnocielisty lub szary. Uszy są szerokie i stosunkowo długie, zaokrąglone na końcach. Tułów prosty, ogon dość mocny, może być podcinany, a kończyny są długie i dobrze umięśnione.
Pielęgnacja i grooming
Pielęgnacja krótkiej, gładkiej sierści weimarów jest bardzo łatwa i nie wymaga dużo czasu, więc to spora zaleta tej rasy. Niemniej ze względu na to, że gubiona cały rok sierść wyżła może być dla właścicieli uciążliwym problemem, zaleca się częste wyczesywanie psa. Najlepiej zabieg ten wykonać raz dziennie, włosianą szczotką o równej szczecinie, która dobrze wyczesze martwe włosy. Wyżeł powinien być kąpany przynamniej raz na dwa miesiące. Aby wzmocnić jego sierść i nadać jej połysk, a tym samym dodać urody naszemu psu, warto stosować odżywki nawilżające. Zaleca się je zarówno przy kąpieli – po umyciu szamponem, do spłukania – i jak i raz na kilka dni w formie sprayu. Wzmocniona, odżywiona sierść będzie zdecydowanie mniej wypadać.
Pamiętajmy, że zarówno szczotkowanie, jak i zwilżanie i spłukiwanie sierści za pomocą prysznica, a także osuszanie ręcznikiem należy wykonywać z włosem – nigdy pod włos, by nie uszkodzić sierści bądź skóry psa
Wyżły weimarskie to niezwykle wytrzymałe psy myśliwskie. Ich typowe zadania były i są bardzo zróżnicowane – od aportowania, po tropienie. Wpłynęło to na charakter rasy, która wykazuje równie silną potrzebę przebywania z człowiekiem, jak eksploracji nieznanych terenów. Warto wziąć to pod uwagę podczas spacerów, ponieważ psy chętnie podzielą czas pomiędzy wspólne aktywności z opiekunem i samotne oddalanie się w pogoni za źródłami interesujących zapachów. Z tego powodu niezwykle istotne jest odpowiednie szkolenie wyżła, podczas którego dobrze jest położyć szczególny nacisk na naukę reagowania na przywoływanie. Czy wyżeł weimarski może być psem rodzinnym? Oczywiście! Wszystko zależy jednak od tego, jak będzie traktowany. Oprócz tego, że bardzo towarzyskie, psy tej rasy są również niezwykle wrażliwe. By wyżeł czuł się w domu pełnym dzieci bezpiecznie i komfortowo, warto uczyć pociechy już od samego początku, że pupil nie przepada za gwałtownymi ruchami i krzykiem. Najlepiej jednak, gdy dzieci będą bawić się z weimarem pod opieką rodziców. Wspólne organizowanie pieskowi wszelkiego rodzaju gier węchowych to dobry sposób na bezpieczną zabawę, która przy okazji pozwoli wpoić dzieciom odpowiednie zachowania i nawyki w stosunku do zwierząt.
John Dog poleca dla rasy:
Zdrowie
1. Zdrowie okiem lekarza weterynarii:
Rasa dość zdrowa. Weimary nie są częstymi pacjentami w gabinecie weterynaryjnym. Cele wizyt to przede wszystkim profilaktyka. Zdarzają się także drobne urazy powstałe w trakcie codziennych aktywnych spacerów, np. rozcięcie opuszki palca, skóry czy też poważniejsze, jak np. zerwanie więzadeł. Z racji zamiłowania do wody psy tej rasy miewają problemy dermatologiczne, jak np. miejscowe zapalenie skóry (hot spot) czy też zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego. Wśród weimarów mogą znaleźć się także alergicy. Rasa ta narażona jest dość mocno na ryzyko wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka, dlatego należy stosować profilaktykę tego syndromu. U weimarów, ze względu na genetyczną skłonność rasy do poważnych chorób okulistycznych, mogą pojawić się problemy z oczami.
2. Najczęstsze choroby (m.in. o podłożu genetycznym):
• dysplazja stawów biodrowych – według OFA dotyczy aż 8,5% weimarów,
• dysplazja stawów łokciowych,
• hiperurykozuria HUU – moczanowa kamica pęcherza moczowego,
• rozszerzenie i skręt żołądka – według badań jest przyczyną śmierci prawie 12% wyżłów weimarskich,
• zaćma,
• dwurzędowość rzęs,
• dystrofia rogówki,
• mastocytoma,
• zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki,
• niedobory immunologiczne,
• spondylomielopatia odcinka szyjnego kręgosłupa – zespół Wobblera,
• dysplazja zastawki trójdzielnej serca,
• alergiczne zapalenie skóry, atopia,
• hypomielinizacja – zespół trzęsącego się szczenięcia.
3. Badania:
U psów hodowlanych powinny być przeprowadzone badania RTG wraz z oceną stawów biodrowych i łokciowych. Dobrym zwyczajem są badania kardiologiczne oraz testy genetyczne na najczęściej występujące u rasy choroby. Szczenięta z zaburzeniami chodzenia, drżeniami neurologicznymi powinny być zbadane w kierunku shaking puppy syndrome, czyli zespołu trzęsącego się szczenięcia (SPS). Psy obciążone tą chorobą nie powinny być przeznaczone do hodowli.
Psy tej rasy będące w średnim wieku powinny być profilaktycznie przebadane. Mowa tu o przesiewowych badaniach krwi wraz z profilem tarczycowym. U psów z objawami niewydolności oddechowej oraz podejrzeniem choroby serca zaleca się konsultację kardiologiczną wraz z badaniem EKG.
Ciekawostki o rasie
- Za twórcę rasy uważa się Karola Augusta, księcia Weimaru (XVIII w.), który potrzebował nie tylko doskonałych psów do polowania, ale także towarzyszy dla straży łowieckiej, walczącej z kłusownikami. Zwierzęta obok funkcji myśliwskiej miały też zatem obronną.
- Planową hodowlę wyżłów weimarskich rozpoczęto około 1890 roku. Obok osobników krótkowłosych na przełomie XIX i XX wieku zaczęły pojawiać się długowłose. Od 1900 roku hodowano je bez domieszek krwi innych ras. Tym samym weimar uważany jest za najstarszą niemiecką rasę wyżłów, hodowaną w czystości rasy.
- Jednym z największych miłośników rasy wyżeł weimarski był niemiecki cesarz Wilhelm I. Wydał on nawet dekret, podług którego właścicielami weimarów mogły stać się jedynie osoby z udokumentowanym 4-pokoleniowym szlacheckim pochodzeniem.
- W niektórych krajach, np. w Brazylii, ze względu na swój wyjątkowy węch wyżły weimarskie są psami pracującymi w służbach porządkowych.
– Weimary mają dostojny wygląd, ale to ogromne łakomczuchy, które posuną się nawet do przeszukania koszy na śmieci w poszukiwaniu przekąski.