48 – 75 kg (psy) 41 – 59 kg (suki)
LEONBERGER
Pierwotnie hodowany był, jako pies pasterski, potem zrobił oszałamiającą karierę i widywany był jako częsty gość dworów cesarskich i królewskich. Słowem: trafił na salony.
Charakterystyka rasy
Prawdziwy lew, bywa że i salonowy. Pies pokaźnych rozmiarów, ale o bardzo spokojnym usposobieniu. Doskonały, zrównoważony przyjaciel rodziny. Tak, jak i jego gabaryty, wielkie potrafi być jego przywiązanie do właściciela.
Masa ciała:
Wzrost:
72- 80 cm (psy) 65 – 75 cm (suki)
Długość życia:
8-9 lat
Osobowość:
Nie jest to pies impulsywny, odznacza się wielką cierpliwością. Dzięki swojej odwadze idealnie nadaje się do pełnienia funkcji stróża. Bardzo przywiązuje się do właściciela, dobrą opiekę potrafi odpłacić pełną lojalnością. Nie lubi zostawać sam, najchętniej wciąż towarzyszyłby właścicielowi.
Potrzeba ruchu:
Jak każdy wielki pies potrzebuje przestrzeni. Nie jest typem sportowca, jest dość flegmatyczny, ale jak każdy pies wymaga regularnych i długich spacerów, lubi też popływać. Jeżeli biegacie maratony, to jednak nie z nim.
Szczekliwość:
Nie jest zbyt hałaśliwy. Pilnując domu – reaguje, gdy rzeczywiście jest ku temu powód.
Podejście do dzieci:
Dobry kompan do zabaw z dziećmi, ale z tymi starszymi. Dla maluchów jest po prostu za wielki i niechcący może wyrządzić krzywdę. Ma rozwinięty instynkt opiekuna i jest cierpliwy. Na spacer z tym wielkim psiakiem lepiej, żeby wychodziły jednak osoby dorosłe.
Wygląd i pielęgnacja
Ogólny wygląd
Świetnie umięśniony o mocnej budowie ciała. Jego wąską głowę wieńczą opadające, pokryte sierścią uszy, a na szyi – niczym u lwa – widać grzywę. Na całym ciele ma falującą, gładką sierść – od głowy, aż po dość nisko opuszczony ogon. Zazwyczaj o maści – rudej, rudobrązowej, lwiej lub w odcieniach piaskowych.
Pielęgnacja i grooming
Bardzo często i konsekwentnie należy go wyczesywać – raz w tygodniu. W okresach, gdy pies ten intensywnie linieje, należy czesać go częściej. Należy też dbać o ich zarośnięte gęsto włosiem uszy.
Leonberger należy do grupy psów pasterskich stróżujących. W porównaniu do typowych psów zaganiających, takich jak owczarek belgijski lub border collie, nie posiada aż tak rozwiniętego instynktu łowieckiego. Wynika to z zadań, które należały do leonbergerów – miały one głównie czuwać nad bezpieczeństwem zwierząt i zapobiegać wszelkim niebezpieczeństwom. W późniejszym okresie tworzenia rasy ograniczono u nich również tendencję do zachowań agresywnych. Z tego względu leonbergery, choć duże, są łagodne i łatwiejsze w socjalizacji niż klasyczne psy stróżujące. Należy jednak pamiętać, że także one wymagają odpowiedniego szkolenia i przyzwyczajania do obecności innych zwierząt oraz ludzi już od wieku szczenięcego. Jest to szczególnie ważne, jeśli leonberger ma mieszkać w mieście. A jak pies tej rasy odnajdzie się w rodzinie? Okazuje się, że świetnie, jeśli tylko zapewnimy mu prywatną strefę bezpieczeństwa, w której będzie mógł odpocząć, gdy zmęczy go obecność ludzi. Leonbergery lubią aktywność, ale od męczących ćwiczeń i psich zawodów sportowych zdecydowanie bardziej cenią sobie długie spacery umożliwiające eksplorację i obserwację otoczenia. Polecane są więc głównie osobom o umiarkowanie aktywnym stylu życia, które zamiast maratonu wybiorą kilkugodzinną wędrówkę połączoną z przystankami na odpoczynek.
John Dog poleca dla rasy:
Zdrowie
- Zdrowie okiem lekarza weterynarii
Rasa dość zdrowa, jednak należy zachować ostrożność przy wyborze szczeniaka pod kątem dysplazji stawów biodrowych. Warto zatem zapoznać się z wynikami badań rentgenowskich stawów biodrowych i rodowodem rodziców hodowlanych. Psy tej rasy miewają problemy dermatologiczne z racji gęstej i długiej sierści. Należy o nią dbać, regularnie wyczesywać oraz usuwać wszelkie dredy i kołtuny. Wszystko po to, aby nie doszło do zapalenia skóry. Osobniki, które lubią wodę, a takich jest dość sporo w tej rasie, często cierpią z powodu zapalenia zewnętrznego przewodu słuchowego. Warto zatem dbać o higienę uszu i czyścić je szczególnie po kąpieli. Z racji dużych gabarytów Leonbergery obciążone są ryzykiem rozszerzenia i skrętu żołądka.
- Najczęstsze choroby (m. in o podłożu genetycznym):
- Dysplazja stawów biodrowych – wg OFA 14% psów tej rasy jest nosicielami tej choroby
- Dysplazja stawów łokciowych – wg OFA aż ok. 4,8% leonbergerów cierpi na ten problem
- OCD (osteochondrosis dissecans) w obrębie stawu barkowego, łokciowego, skokowego i kolanowego
- Polineuropatia, wrodzona neuropatia nerwow ruchowych i czuciowch
- Leukoencefalomielopatia (LEMP)
- Zpalenie kości i stawów, w tym młodzieńcze zapalenie kości
- Entropium, Ektropium i Dwurzędowość rzęs – to najczęściej występujące wady powiek
- Niedoczynność tarczycy
- Kardiomiopatia rozstrzeniowa serca
- Rozszerzenie i skręt żołądka
- Kostniakomięsak- nowotwór złosliwy
- Badania:
Rodzice hodowlani powinni być przebadani pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych (badanie radiologiczne wraz z oceną). W hodowlach psy powinny być także przebadane kardiologicznie, okulistycznie z wydaniem odpowiednich certyfikatów. Dobrym zwyczajem jest przeprowadzenie także testów genetycznych na najczęściej występujące choroby w rasie – w kierunku polineuropatii (LPN1,2) oraz leukoencefalomielopatii (LEMP).
Szczenięta do 6 miesiąca życia powinny mieć wykonany kontrolny RTG stawów biodrowych. Psom w wieku średnim i starszym powinno się badać krew z uwzględnieniem hormonów tarczycy. W przypadku obniżonej tolerancji wysiłkowej warto sprawdzić serce, wykonując badanie ECHO.,/p>
Ciekawostki o rasie
- Leonberger jest świetnym pływakiem, jako jeden z nielicznych psów posiada błony pławne między palcami
- Jego nazwa pochodzi od nazwy miejscowości położonej w Niemczech – Leonberg. Tamtejszy burmistrz Heinrich Essig, był psim pasjonatem i zapragnął stworzyć majestatycznie wyglądającą rasę, która przypominałaby lwa, który osadzony był w herbie Leonbergu.
- Pierwotnie hodowany był, jako pies pasterski, potem zrobił oszałamiającą karierę i widywany był jako częsty gość dworów cesarskich i królewskich. Słowem: trafił na salony.