MALTIPOO

Maltipoo
Inne używane nazwy:

• Malt-A-Poo
• Maltidoodle

Maltańczyk × pudel

Najczęściej wykorzystywany jest pudel toy lub miniaturowy.

Najczęściej około 2-6 kg, jednak w przypadku mieszańców nie można zagwarantować konkretnej masy dorosłego psa wyłącznie na podstawie nazwy „maltipoo”.
Orientacyjna masa ras rodzicielskich:

• maltańczyk: około 3-4 kg,
• pudel toy: około 2-4 kg,
• pudel miniaturowy: około 4-7 kg.

Wielkość potomstwa zależy jednak nie tylko od wielkości rodziców, lecz także od kombinacji odziedziczonych genów.

Najczęściej około 20-35 cm.
Podobnie jak w przypadku masy ciała, wartość ta ma charakter orientacyjny. Maltipoo nie posiada wzorca określającego dopuszczalny wzrost.

• maltańczyk: około 20-25 cm,
• pudel toy: około 24-28 cm,
• pudel miniaturowy: około 28-35 cm.

Orientacyjnie maltipoo może żyć około 12-15 lat, ale długość życia konkretnego psa zależy między innymi od genetyki, sposobu żywienia, profilaktyki weterynaryjnej, masy ciała i warunków utrzymania.

W opisach maltipoo często przedstawiany jest jako pies:

• łagodny,
• towarzyski,
• inteligentny,
• chętny do nauki,
• aktywny,
• mocno przywiązany do człowieka.

Nie należy jednak traktować tych cech jako gwarantowanych.
Maltipoo jest mieszańcem dwóch ras i może odziedziczyć różne cechy charakteru zarówno po maltańczyku, jak i pudlu. Na zachowanie psa wpływają również:

• temperament rodziców,
• predyspozycje genetyczne,
• warunki odchowu,
• doświadczenia w pierwszych tygodniach życia,
• socjalizacja,
• późniejsze szkolenie i środowisko.

Pudel jest rasą inteligentną, aktywną i zwykle mocno nastawioną na współpracę z człowiekiem. Maltańczyk jest natomiast psem towarzyszącym, często bardzo silnie przywiązującym się do opiekuna.
Połączenie tych cech może dać psa niezwykle kontaktowego, ale u części osobników może również zwiększać skłonność do nadmiernego przywiązania, trudności z pozostawaniem samemu, pobudliwości lub szczekliwości. Ze względu na możliwą dużą potrzebę bliskości maltipoo może wymagać wczesnej nauki samodzielności, aby zapobiec lękowi separacyjnemu.
Nie można także zagwarantować, że każdy maltipoo będzie łagodny czy pozbawiony zachowań agresywnych. Takich gwarancji nie można zresztą udzielić w przypadku żadnej rasy czy mieszańca.

Pomimo niewielkich rozmiarów maltipoo może być psem aktywnym. Szczególnie pudel wnosi predyspozycje do pracy z człowiekiem i potrzebę stymulacji umysłowej.
Codzienne spacery powinny być uzupełniane zabawą, nauką i możliwością eksplorowania otoczenia. Niektóre psy mogą dobrze odnajdywać się w takich aktywnościach jak nosework czy rekreacyjne agility.
Nie należy jednak zakładać, że każdy maltipoo będzie miał identyczne zapotrzebowanie na ruch.

Maltipoo może mieć skłonność do szczekania. Zachowanie to może pojawiać się między innymi w reakcji na:

• dźwięki dochodzące z otoczenia,
• ekscytację,
• frustrację,
• nudę,
• pozostawanie bez opiekuna,
• niewystarczającą aktywność.

Na poziom szczekliwości duży wpływ mają również temperament rodziców oraz sposób socjalizacji szczenięcia.

Psy wywodzące się z ras silnie związanych z człowiekiem mogą mieć trudności z pozostawaniem samemu.
Dlatego od pierwszych tygodni po pojawieniu się szczenięcia maltipoo w domu warto stopniowo uczyć je odpoczynku i samodzielności.
Nie należy jednak zakładać, że sam trening zawsze zapobiegnie problemom separacyjnym. Ich rozwój może zależeć również od predyspozycji psa i wcześniejszych doświadczeń.

Maltipoo może dobrze funkcjonować w rodzinie z dziećmi, jeżeli pies został właściwie zsocjalizowany, a dzieci potrafią odpowiednio się z nim obchodzić.
Ze względu na niewielkie rozmiary szczególną uwagę należy zwrócić na kontakty z małymi dziećmi. Delikatny pies może łatwo doznać urazu podczas nieostrożnej zabawy.
Relacje psa z dziećmi zawsze powinny odbywać się pod nadzorem osoby dorosłej.

Prawidłowo socjalizowany maltipoo może dobrze funkcjonować z innymi psami. Nie jest to jednak cecha wynikająca automatycznie z samego pochodzenia.
Znaczenie mają temperament, doświadczenia psa i sposób przeprowadzenia jego socjalizacji.

Maltipoo nie posiada oficjalnego wzorca, dlatego jego wygląd może być bardzo różny.
Psy określane tą nazwą najczęściej są niewielkie i mają sierść:

• prostą,
• falowaną,
• kręconą.

W jednym miocie mogą pojawić się szczenięta różniące się strukturą sierści, proporcjami ciała, wielkością oraz wyglądem pyska.
Umaszczenie może obejmować m.in. odcienie białe, kremowe, morelowe, rude, brązowe czy czarne. U części psów kolor zmienia się wraz z wiekiem.
W ogłoszeniach sprzedaży można spotkać określenia takie jak „teddy bear”, „mini” czy „micro”. Nie są to oficjalne odmiany maltipoo i nie wynikają z uznanego wzorca rasy.
Szczególną ostrożność warto zachować wobec ofert obiecujących bardzo małe rozmiary dorosłego psa. Selekcja ukierunkowana przede wszystkim na miniaturyzację może być prowadzona kosztem zdrowia zwierząt.

To jeden z najczęściej powtarzanych mitów dotyczących hybryd z pudlem.
Nie można zagwarantować, że maltipoo będzie psem hipoalergicznym.
Reakcje alergiczne u człowieka wywołują przede wszystkim białka znajdujące się między innymi w naskórku, ślinie i wydzielinach psa, a nie wyłącznie sama sierść.
Niektóre maltipoo mogą gubić stosunkowo niewiele włosa, zwłaszcza jeśli odziedziczą strukturę sierści podobną do pudla. Inne mogą jednak linieć wyraźnie bardziej.
Dlatego deklaracja hodowcy, że wszystkie szczenięta są „100% hipoalergiczne” lub „w ogóle nie linieją”, powinna być traktowana z ostrożnością.

Sierść maltipoo może wymagać intensywnej pielęgnacji.
Szczególnie włos falowany i kręcony łatwo się plącze i filcuje. Konieczne może być regularne szczotkowanie, kontrolowanie skóry oraz wizyty u groomera.
Częstotliwość pielęgnacji zależy od rodzaju sierści konkretnego psa i może wynosić od kilku razy w tygodniu do nawet codziennego szczotkowania.
Należy również regularnie kontrolować:

• oczy,
• uszy,
• zęby,
• pazury.

U małych psów częstym problemem są choroby przyzębia i przetrwałe zęby mleczne, dlatego higiena jamy ustnej ma szczególne znaczenie.

W przypadku maltipoo często stosowane są symbole F1, F1B czy F2. Informują one o sposobie krzyżowania, ale nie są oceną jakości hodowli ani gwarancją zdrowia szczenięcia.
F1
Najczęściej:
maltańczyk × pudel
Teoretycznie potomstwo otrzymuje około połowy materiału genetycznego od każdego z rodziców.
Nie oznacza to jednak, że każde szczenię będzie wyglądało jak „idealne połączenie” obu ras.
F1B
Najczęściej:
maltipoo × pudel
Takie krzyżowanie zwiększa udział materiału genetycznego pudla.
Często przeprowadza się je w celu uzyskania bardziej kręconej sierści, ale nadal nie daje ono gwarancji konkretnego rodzaju włosa ani braku linienia.
F2
maltipoo × maltipoo
W drugim pokoleniu zróżnicowanie wyglądu i odziedziczonych cech może być znaczne.
F1, F1B czy F2 – które jest „lepsze”?
Żadnego z tych oznaczeń nie należy traktować jako synonimu jakości.
Znacznie ważniejsze są:

• zdrowie rodziców,
• ich temperament,
• wyniki badań,
• udokumentowane pochodzenie,
• odpowiedzialny dobór pary,
• sposób prowadzenia ciąży i porodu,
• warunki odchowu szczeniąt,
• właściwa socjalizacja.

Pies F1 po dobrze przebadanych rodzicach może być znacznie lepszym wyborem niż F1B czy F2 po zwierzętach rozmnażanych bez selekcji zdrowotnej.

To jedna z najważniejszych kwestii, które należy rozważyć przed zakupem takiego psa.
Maltipoo nie jest rasą uznaną przez FCI/ZKwP. Nie istnieje więc jeden oficjalny wzorzec maltipoo ani jednolity system kwalifikacji hodowlanej charakterystyczny dla ras objętych takim systemem.
Nie oznacza to, że każdy hodowca maltipoo postępuje nieodpowiedzialnie. Oznacza natomiast, że kupujący musi w znacznie większym stopniu sam zweryfikować sposób prowadzenia hodowli.
Sama przynależność do stowarzyszenia lub otrzymanie dokumentu określanego jako „rodowód maltipoo” nie są równoznaczne z tym, że hodowla prowadzi kompleksowy program selekcji zdrowotnej.
Przed zakupem należy sprawdzić przede wszystkim fakty.
Warto poprosić o:

• dokumenty pochodzenia obojga rodziców,
• wyniki ich badań genetycznych,
• badania okulistyczne,
• badania ortopedyczne,
• informacje o wieku matki,
• informacje o liczbie jej wcześniejszych miotów,
• datę poprzedniego miotu,
• wzór umowy sprzedaży,
• możliwość zobaczenia matki razem ze szczeniętami,
• możliwość obejrzenia miejsca, w którym wychowuje się miot.

Powodem do zwiększonej ostrożności powinny być między innymi:

• brak możliwości zobaczenia matki szczeniąt,
• odmowa pokazania wyników badań rodziców,
• odbiór szczenięcia na parkingu lub w innym miejscu niezwiązanym z hodowlą,
• stale dostępne liczne mioty,
• hodowanie jednocześnie wielu modnych hybryd,
• rozmnażanie suk bardzo często,
• sprzedaż bardzo młodych szczeniąt,
• brak zainteresowania tym, do jakiego domu trafi pies,
• zapewnienia o „100% hipoalergiczności”,
• gwarantowanie konkretnego charakteru lub wielkości dorosłego psa,
• silne koncentrowanie się w reklamie na kolorach typu „rare”, „red”, „chocolate”, „merle”, rozmiarach „micro” lub „teacup”, zamiast na zdrowiu rodziców,
• brak umowy,
• brak przejrzystych informacji o pochodzeniu zwierząt.

Szczególną uwagę warto zwrócić na stan suki-matki. Bardzo słaba kondycja, znaczne wychudzenie, zaniedbanie czy wyraźne problemy zdrowotne powinny skłonić przyszłego opiekuna do zadania dodatkowych pytań.
Sam wygląd nie pozwala jednak ustalić, ile miotów miała suka. Dlatego warto zapytać wprost o jej wiek i historię rozrodu.

Zdrowie fizyczne nie jest jedynym elementem odpowiedzialnej hodowli.
Pierwsze tygodnie życia mają ogromne znaczenie dla późniejszego funkcjonowania psa. Szczenięta powinny stopniowo poznawać:

• ludzi,
• codzienne dźwięki,
• różne powierzchnie,
• zabiegi pielęgnacyjne,
• delikatny dotyk,
• bezpieczne nowe sytuacje.

Hodowca powinien potrafić dokładnie opowiedzieć, jak wygląda socjalizacja miotu. Ogólne stwierdzenie, że szczenięta „wychowują się z miłością”, nie daje informacji o faktycznie realizowanym programie socjalizacji.
ŻYWIENIE
Maltipoo jest niewielkim psem, dlatego dieta powinna być dostosowana przede wszystkim do:

• wieku,
• masy ciała,
• poziomu aktywności,
• stanu zdrowia,

Nie ma jednej specjalnej diety właściwej dla wszystkich maltipoo.
Szczenięta powinny otrzymywać pełnoporcjową karmę dostosowaną do okresu wzrostu. U dorosłych psów istotne jest przede wszystkim utrzymywanie prawidłowej masy ciała.
W przypadku podejrzenia alergii lub nietolerancji pokarmowej sposób żywienia najlepiej ustalić z lekarzem weterynarii.

Celowe krzyżowanie pudli z innymi rasami psów towarzyszących zaczęło zdobywać dużą popularność pod koniec XX i na początku XXI wieku.
Jednym z powodów było poszukiwanie niewielkich psów rodzinnych o sierści przypominającej włos pudla.
Wraz ze wzrostem popularności takich mieszańców rozwinął się również rynek tzw. designer dogs, do których zaliczane są między innymi maltipoo, cockapoo, cavapoo czy labradoodle.
Należy jednak oddzielić popularność takiej krzyżówki od istnienia ustabilizowanej rasy. Maltipoo pozostaje mieszańcem maltańczyka i pudla i nie ma jednolitego, uznanego międzynarodowo wzorca.

Ceny szczeniąt oferowanych jako maltipoo mogą być bardzo wysokie i znacznie różnić się między sprzedającymi.
Wysoka cena nie jest jednak dowodem jakości hodowli.
Kolor sierści, określenie „mini”, nazwa pokolenia F1B czy marketingowe określenie „premium” również nie powinny być traktowane jako uzasadnienie jakości zdrowotnej psa.
Jeżeli hodowca pobiera kilka lub kilkanaście tysięcy złotych za szczenię, przyszły opiekun ma pełne podstawy, aby oczekiwać transparentności i poprosić o dokumentację zdrowotną obojga rodziców.
Do kosztów utrzymania maltipoo należy doliczyć między innymi:

• pełnoporcjowe żywienie,
• profilaktykę weterynaryjną,
• szczepienia,
• ochronę przeciw pasożytom,
• regularną pielęgnację zębów,
• groomera,
• akcesoria do pielęgnacji psa,
• ewentualne szkolenie,
• leczenie chorób przewlekłych lub dziedzicznych.

Nie ma jednej odpowiedzi właściwej dla każdego przyszłego opiekuna.
Maltipoo może być sympatycznym psem towarzyszącym, ale jego popularność nie powinna przesłaniać ograniczeń związanych z kupowaniem psa będącego nieustabilizowaną hybrydą.
Przed podjęciem decyzji warto odpowiedzieć sobie na kilka pytań:

• Czy znam dokładne pochodzenie obojga rodziców?
• Czy widziałem ich wyniki badań?
• Czy wiem, ile miotów miała matka?
• Czy mogę zobaczyć ją razem ze szczeniętami?
• Czy hodowca selekcjonuje psy pod kątem zdrowia i charakteru, czy przede wszystkim wyglądu i koloru?
• Czy akceptuję fakt, że wygląd, sierść, wielkość i temperament dorosłego psa mogą różnić się od oczekiwań?
• Czy jestem przygotowany na regularny grooming i potencjalne problemy zdrowotne?
• Czy hodowca interesuje się tym, do jakiego domu trafi szczenię?

Maltipoo nie powinien być wybierany wyłącznie dlatego, że jest modny, ma „pluszowy” wygląd lub jest reklamowany jako pies nieuczulający.
W przypadku każdej hybrydy najważniejsze powinny być zdrowie i temperament rodziców, odpowiedzialny sposób rozmnażania oraz warunki odchowu szczeniąt. Wygląd i kolor sierści powinny pozostać kwestią drugorzędną.

Dobra karma dla maltipoo powinna być przede wszystkim dostosowana do jego wieku, wagi, poziomu aktywności oraz indywidualnych potrzeb zdrowotnych. Nie ma jednej karmy stworzonej specjalnie dla wszystkich psów tej hybrydy.

U szczeniąt podstawą żywienia powinna być pełnoporcjowa karma przeznaczona dla psów w okresie wzrostu. W przypadku dorosłego maltipoo istotne jest natomiast takie dobranie porcji i kaloryczności posiłków, aby pies utrzymywał prawidłową masę ciała. Warto też obserwować, jak reaguje na poszczególne składniki karmy dla psów. Jeśli pojawiają się objawy sugerujące alergię lub nietolerancję pokarmową, dietę najlepiej ustalić wspólnie z lekarzem weterynarii.

Maltipoo potrzebuje przede wszystkim akcesoriów, które ułatwią regularną pielęgnację okrywy włosowej oraz dbanie o higienę zębów, uszu, oczu i pazurów. Szczególnie ważne są przybory umożliwiające dokładne rozczesywanie włosów.

W zależności od tego, czy pies ma bardziej prostą, falowaną czy kręconą sierść, jej wymagania pielęgnacyjne mogą się różnić. Warto więc dobrać szczotki i inne akcesoria do konkretnego typu włosa, zamiast kierować się wyłącznie nazwą maltipoo. Przydatne będą także produkty przeznaczone do higieny jamy ustnej, ponieważ niewielkie psy mogą być bardziej narażone na problemy stomatologiczne.

U maltipoo można spotkać różne typy okrywy włosowej – od bardziej prostej, przez falowaną, aż po mocno skręconą. To, jak będzie wyglądała okrywa konkretnego psa, zależy od cech odziedziczonych po maltańczyku i pudlu.

Określenie „włosy” jest często używane potocznie wobec psów o sierści przypominającej strukturą okrywę pudla, jednak nie każdy maltipoo będzie wyglądał tak samo. Różnice mogą występować nawet między szczeniętami z jednego miotu. Z tego samego powodu nie można zakładać, że każdy maltipoo będzie liniał w minimalnym stopniu ani że będzie odpowiedni dla alergika.

W przypadku maltipoo najbardziej przydatne są zabiegi groomerskie skupione na rozczesywaniu, zapobieganiu powstawaniu kołtunów i utrzymaniu sierści w dobrej kondycji. Częstotliwość wizyt powinna być dopasowana do długości i struktury sierści konkretnego psa.

Psy z bardziej falowaną lub kręconą okrywą mogą potrzebować częstszej i dokładniejszej pielęgnacji, ponieważ ich sierść łatwiej się plącze. Profesjonalny groomer może pomóc w utrzymaniu odpowiedniej długości sierści oraz jej dobrej kondycji, ale wizyty w salonie nie zastępują pielęgnacji domowej. Pomiędzy strzyżeniami nadal należy regularnie rozczesywać psa i kontrolować stan skóry, uszu, oczu, pazurów oraz zębów.

Joanna Różyńska jest lekarzem weterynarii z doświadczeniem zdobywanym zarówno w Polsce, jak i za granicą. Swoje umiejętności rozwijała podczas praktyk w Australii, a także pracy w Szwecji oraz Islandii, gdzie rozszerzała wiedzę z zakresu diagnostyki, leczenia i profilaktyki chorób zwierząt towarzyszących. Szczególnie interesuje się dietetyką weterynaryjną, wierzy, że odpowiednio dobrane żywienie stanowi jeden z najważniejszych elementów wspierania zdrowia oraz leczenia psów i kotów. W swoich publikacjach opiera się na aktualnej wiedzy medycznej oraz praktycznym doświadczeniu klinicznym, tworząc rzetelne, przystępne i oparte na dowodach naukowych materiały dla opiekunów zwierząt.