Goldendoodle
Inne używane nazwy:
- groodle,
- goldenpoo/golden poo,
- goldendoodle poo.
Goldendoodle to mieszanka golden retrievera oraz pudla – stworzona z myślą o osobach aktywnych, lubiących wspólne treningi z czworonogiem.
Ponieważ hybryda ta nie występuje w oficjalnych rejestrach kynologicznych, poszczególne osobniki mogą różnić się wielkością, budową ciała czy typem szaty, w zależności od kombinacji genów rodziców. Po pudlu goldendoodle dziedziczy inteligencję i szybkość nauki nowych komend, z kolei po golden retrieverze – atletyczną sylwetkę oraz entuzjazm do pracy z człowiekiem.
Goldendoodle
Inne używane nazwy:
Golden retriever x pudel


Pies ten występuje w trzech odmianach: mini, medium i standard. Waga goldendoodle’a zależy od wariantu pudla użytego w hodowli.
Odmiana mini: 7-13 kg
Odmiana medium: 13-20 kg
Odmiana standard: 20-40 kg
Wielkość goldendoodle’a zależy przede wszystkim od wzrostu pudla użytego w hodowli.
Odmiana mini: 30-43 cm
Odmiana medium: 43-52 cm
Odmiana standard: 50-61 cm
10-15 lat
golden retriever: 10-12 lat,
pudel: 12-18 lat.
Goldendoodle to pies wyjątkowo cierpliwy, inteligentny i przyjazny. Doskonale odnajduje się zarówno podczas joggingu w parku, jak i w trakcie długich, leśnych treningów czy rodzinnych wyjazdów za miasto. Choć źle znosi samotność, z ogromnym entuzjazmem bierze udział w codziennym, aktywnym życiu swoich opiekunów.
Po pudlu dziedziczy chęć do współpracy z człowiekiem oraz świetne zdolności obserwacyjne. Po golden retrieverze – łagodność, przywiązanie oraz zrównoważone zachowanie.
Szczeniaki mogą wykazywać różne cechy charakteru. Nie ma podstaw, żeby przypisywać wszystkim czworonogom danej rasy podobne usposobienie. Jest ono wypadkową wielu czynników, takich jak: socjalizacja, szkolenie czy środowisko.
Jest to pies, który wymaga zróżnicowanej, codziennej aktywności. Długie spacery, jogging czy bieg przy rowerze to dla niego nie tylko ćwiczenia fizyczne, ale i doskonały sposób na wyciszenie oraz budowanie więzi z opiekunem. Brak ruchu skutkuje zachowaniami destrukcyjnymi w domu.
Czy goldendoodle dużo szczeka? Z natury nie należy on do psów nadmiernie szczekliwych. Jest zrównoważonym, spokojnym towarzyszem spacerów, który odnajduje się zarówno w mieszkaniu w centrum miasta, jak i domu z ogrodem na przedmieściach. Szczekaniem komunikuje zazwyczaj ekscytację – np. na widok ulubionej piłki czy podczas powitania w domu. Niezwykle ważna jest socjalizacja psa od małego.
Goldendoodle słynie z ogromnego przywiązania do swojej rodziny, przez co wykazuje niską tolerancję na samotność. Pies ten najlepiej czuje się, będąc blisko swoich opiekunów, a pozostawiony sam, może zmagać się z lękiem separacyjnym. Bardzo ważna jest stopniowa nauka zostawania w domu oraz dbanie o zaspokojenie potrzeb fizycznych i umysłowych czworonoga.
Goldendoodle wspaniale odnajduje się w domu pełnym dzieci, gdzie z entuzjazmem wciela się w rolę kompana do zabaw w ogrodzie i wspólnych, leśnych spacerów. Z łatwością nawiązuje więź z najmłodszymi domownikami, wykazując się cierpliwością.
Z natury jest przyjazny i pozbawiony agresji, na spacerach z łatwością dogaduje się z innymi psami. Kluczowa jest jednak prawidłowa socjalizacja z innymi czworonogami od szczenięcia.
Goldendoodle charakteryzuje się proporcjonalną, atletyczną budową ciała. Ponieważ jest to rasa hybrydowa, ostateczny wygląd i wielkość psa zależą od indywidualnej kombinacji genów rodziców. Dorosłe czworonogi osiągają od 30 do nawet 61 cm wzrostu w kłębie oraz wagę od 7 do 40 kg. Najczęściej spotyka się jednak osobniki średniej wielkości.
Jego okrywa włosowa może być prosta, falowana lub kręcona. Szata występuje w wielu jednolitych odcieniach, z przewagą jasnych kolorów, takich jak kremowy, złoty czy morelowy. Występują również osobniki czarne, czekoladowe lub białe. Uroku dodają mu zwisające uszy oraz spojrzenie brązowych, niebieskich lub zielonych oczu.
Warto pamiętać, że chociaż szata goldendoodle’a bardzo mało linieje, to alergeny kryją się w ślinie oraz naskórku czworonoga, a nie w samym włosie. Z racji znikomego linienia jest to jednak rasa hybrydowa często polecana osobom wrażliwym na sierść.

Pielęgnacja psa opiera się przede wszystkim na systematycznym rozczesywaniu okrywy włosowej, co skutecznie zapobiega powstawaniu kołtunów oraz podrażnieniom skóry. Gęsta sierść goldendoodle’a bardzo mało linieje, ale wymaga stosowania odpowiednich akcesoriów pielęgnacyjnych. W zależności od stopnia skręcenia sierści pies ten będzie potrzebował regularnego strzyżenia co 6-8 tygodni. Szczególnej uwagi wymagają włosy wokół oczu i w uszach – ich delikatne podcinanie zapobiega infekcjom. Między poduszkami łap łatwo gromadzi się błoto oraz piasek, a zimą śnieg i sól drogowa. Regularne wycinanie włosów z tych okolic zapewnia psu komfort i optymalną przyczepność podczas spacerów.
Goldendoodle bardzo szybko się uczy, a do każdego nowego ćwiczenia podchodzi z dużym entuzjazmem. Świetnie odnajduje się w psich sportach, takich jak agility, nosework czy frisbee. Stanowią one dla niego idealną stymulację umysłową i fizyczną. Kluczem do sukcesu w wychowaniu jest pozytywne wzmacnianie, czyli budowanie relacji opartej na zaufaniu. Konsekwencja i czytelne zasady panujące w domu dają psu poczucie bezpieczeństwa. Podczas sesji szkoleniowych niezastąpione są zdrowe smaczki treningowe o wysokiej zawartości mięsa, które motywują czworonoga do pracy, nie obciążając jego układu pokarmowego.
Mimo że goldendoodle uznawane są za czworonogi o dobrej ogólnej kondycji, mogą dziedziczyć pewne predyspozycje zdrowotne po rasach rodzicielskich. Zwisające uszy zwiększają ryzyko infekcji, dlatego tak ważne jest ich regularne sprawdzanie, zwłaszcza po kąpielach czy deszczowych spacerach. Goldendoodle mają skłonności do problemów dermatologicznych – często występują u nich hot spoty, czyli powierzchowne zapalenia skóry. Psy tej rasy hybrydowej miewają również wrażliwy przewód pokarmowy, dlatego bardzo ważna jest wysokiej jakości dieta oraz stopniowe, niewielkie jej zmiany.
Prawidłowe żywienie goldendoodle’a, hybrydy golden retrievera i pudla, obejmuje wysokiej jakości, zbilansowaną dietę. Ze względu na wrodzoną podatność tej rasy na alergie oraz nietolerancje pokarmowe, najlepiej sprawdza się monobiałkowa karma dla psa (złożona z jednego białka zwierzęcego), która eliminuje potencjalne alergeny. W przypadku silnych reakcji uczuleniowych niezbędna bywa karma z białkiem hydrolizowanym. Stały dodatek prebiotyków i probiotyków pomaga utrzymać prawidłową florę jelitową, zapobiegając biegunkom. Co więcej, naturalny olej z łososia dostarcza cenne kwasy tłuszczowe (omega-3), które wykazują silne działanie przeciwzapalne oraz wspierające stawy.
Żywienie na każdym etapie życia:
Goldendoodle, jak każdy czworonożny towarzysz rodziny, wymaga regularnych kontroli zdrowia w gabinecie weterynaryjnym. Do najważniejszych badań profilaktycznych w przypadku tej rasy należy RTG stawów, który pozwala na wczesne wykrycie dysplazji stawów biodrowych i łokciowych. Wybierając szczeniaka, warto upewnić się, że jego rodzice są wolni od tej choroby. Zdjęcia rentgenowskie wykonuje się po zakończeniu wzrostu układu kostnego, czyli między 12. a 18. miesiącem życia psa.
Zarówno pudle, jak i golden retrievery bywają też predysponowane do chorób oczu. Z tego powodu wskazane są regularne badania okulistyczne, pozwalające wykluczyć zaćmę czy postępujący zanik siatkówki. Dopełnieniem profilaktyki powinno być coroczne, rozszerzone o profil tarczycowy badanie krwi, które pozwala ocenić ogólny stan zdrowia. Z kolei badanie kardiologiczne pozwala na wykluczenie chorób serca, takich jak kardiomiopatia.
Goldendoodle jako pies hybrydowy, mix pudla z goldenem, dziedziczy cechy po obojgu rodzicach. Od golden retrievera przejmuje naturalną radość życia, cierpliwość wobec dzieci oraz chęć do aktywności fizycznej na świeżym powietrzu. Po pudlu dziedziczy niezwykłą łatwość nauki i pasję do treningów. Ta unikalna mieszanka sprawia, że jest idealnym partnerem do biegów, jazd na rowerze, trekkingów czy psich sportów, takich jak agility czy nosework. Sprawdza się również jako pies rodzinny.
Mimo dużej popularności goldendoodle nie jest uznawany przez związki kynologiczne takie jak FCI czy polski ZKwP, a brak sztywnych standardów wzmaga ryzyko zakupu psa z pseudohodowli. Przed zakupem szczenięcia warto zwracać uwagę na badania genetyczne rodziców oraz warunki, w jakich dorastają szczenięta.
Goldendoodle to wyjątkowa hybryda powstała z połączenia pudla oraz golden retrievera. Pierwsze udokumentowane próby takiego skrzyżowania podjęła już w 1969 roku Monica Dickens, prawnuczka słynnego pisarza Charlesa Dickensa. Jednak ogromny wzrost popularności rasy nastąpił w latach 90. XX wieku w USA oraz Australii. Inspirowane sukcesem cockapoo oraz labradoodle'a amerykańskie i australijskie hodowle postanowiły połączyć goldena z pudlem. Celem hodowli było stworzenie alternatywy dla labradoodle’a, która łączyłaby w sobie łagodność, pozytywne nastawienie, inteligencję oraz nieliniejącą okrywę włosową.
Średnia cena szczenięcia wynosi od 5500 do 10 500 zł. Goldendoodle nie jest oficjalnie uznawany przez związek kynologiczny, co sprawia, że rynek jest niezwykle zróżnicowany. Sama cena nie jest jednak wyznacznikiem jakości hodowli. Przed zakupem szczenięcia warto dokładnie zweryfikować hodowcę, wyniki badań rodziców oraz warunki, w jakich psy są rozmnażane, wychowywane i socjalizowane.
Wyprawka na start (miski, transporter, legowisko, zabawki) kosztuje od 1000 do 1750 zł.
Koszty utrzymania różnią się w zależności od sposobu żywienia oraz ewentualnych problemów zdrowotnych, ale średnio właściciel goldendoodle’a wydaje na psa ok. 500-1000 zł miesięcznie.
Joanna Różyńska jest lekarzem weterynarii z doświadczeniem zdobywanym zarówno w Polsce, jak i za granicą. Swoje umiejętności rozwijała podczas praktyk w Australii a także pracy w Szwecji oraz Islandii, gdzie rozszerzała wiedzę z zakresu diagnostyki, leczenia i profilaktyki chorób zwierząt towarzyszących. Szczególnie interesuje się dietetyką weterynaryjną, wierząc, że odpowiednio dobrane żywienie stanowi jeden z najważniejszych elementów wspierania zdrowia oraz leczenia psów i kotów. W swoich publikacjach opiera się na aktualnej wiedzy medycznej oraz praktycznym doświadczeniu klinicznym, tworząc rzetelne, przystępne i oparte na dowodach naukowych materiały dla opiekunów zwierząt.
Zdrowie
Odkleszczowe zapalenie mózgu u psa – objawy, leczenie


